مشعشع نامه

rezadelavar — Tue, 06 May 2008 13:27:34 GMT

لطفا وبلاگ جدید را مطالعه بفرمایید

‌‌

خرداد

rezadelavar — Fri, 08 Jun 2007 23:00:18 GMT

همه بچگی هایم شد یک اسکیت شکسته و یک پیراهن آبی که دیگر نه تنم می رود نه رنگی بهش مانده... همه بالغ شدنم شدند اینها ... و هر سال توی گرمای شب های آخر خرداد، رفتن و دور زدن توی کوچهء خانه قدیمی... شاید یک نفر بیاید پشت پنجره باز دست تکان دهد و انگار برق بزندم دوباره وا بروم...

اسکیت شکسته و پیراهن آبی را توانستم نگه دارم. موسیقی و شب های خرداد را هم... خانه بچگی و تو را نه.

دریای درون فیلمی در ستایش مرگ

rezadelavar — Mon, 21 May 2007 01:39:18 GMT

نوشته ای که می خوانید نقد و جوابیه ای است بر نقد آقای بهمن هدایتی بر فیلم دریای درون با عنوان:

از به تصویر کشاندن انسان، نباید هراسید...حتی سکولاريسم هم به دين محتاج است!

مطلب شما را خواندم و حقيقتش را بخواهيد اصلا با آن موافق نيستم. به عنوان اولين توصيه از شما درخواست دارم اگر تنها نسخه صدا و سيمايي را ديده ايد ،‌ حتما نسخه اصلي فيلم را ببينيد.

از آنجا كه اين فيلم و ديگر فيلم هاي آمنابار از محبوب ترين فيلم هاي من هستند و بارها و بارها آنها را ديده ام به خودم اجازه مي دهم كه ژتيم را از گليمم درازتر كنم و اين چند نكته را متذكر شوم:

داستان بر پايه زندگي واقعي رامون سمپدرو ساخته شده،‌ اين نكته اي اساسي است كه بايد قبل از هر نقدي مورد توجه خاص قرار گيرد. اين فيلم داستاني واقعي از تلاش فردي است كه حتي قادر به خاتمه دادن زندگي خودش هم نيست. كليت اين داستان مفهومي به شدت ضد مذهبي دارد كه فيلم را يك سره از دايره فيلم هاي به اصطلاح معنا گرا( خدا مي داند اگر به هيچكاك مي گفتند ژانر معني گرا چه حالي بهش دست مي داد از اين اصطلاح احمقانه و من در آوردي) خارج مي كند. باور كنيد با دلايل شما حتي مي توان فيلم هاي پورن را هم معني گرا تلقي كرد.

فيلم قصد اثبات اين را ندارد كه وابستگي حكومت سكولار به دين امري اجتناب پذير است. يا اينكه وابستگي به اين غرايز چقدر الزامي هستند. فيلم در واقع تفسيري از "همه از اوييم و به سوي او باز مي گرديم" نيست. درياي درون مفهومي كاملا بالعكس دارد. فيلم به حكومت هاي اروپايي طعنه مي زند كه هنوز رگه هايي از سلطه حكومت واتيكان را در خود پنهان كرده اند. اينكه فردي مي خواهد در دنياي آزاد به زندگي اش پايان دهد،‌براي جامعه ما امري پسنديده نيست .اما براي امنابار كنايه اي تلخ و تذكري به دنياي سكولار است . تذكري كه مبنايش همان بي مذهب بودن است. حكومت هاي سكولار وابسته به مذهب نيستند . آنها تنها هنوز نتوانسته اند از زير بار قرن ها حكومت مذهب خود را خلاص كنند. امثال رامون و آمنابار مي خواهند همان رگه ها را هم از بين ببرند.

نمي دانم چطور بي مذهب بودن رامون را به اينكه او عشق را نمي فهمد مربوط كرديد. اما رامون در همين فيلم 2 بار عاشق مي شود. عاشق دختري كه در جواني جلويش شيرجه مي زند و گردنش مي شكند و در فيلم بازگو مي كند كه چقدر او را دوست داشته و بعدتر عشقش به خوليا. كه اتفاقا اين يكي هم جنبه اي كاملا فيزيكي دارد ( روياي رامون و بازگو كردنش براي خوليا) و بعد آن گريه تلخ رامون براي از دست دادن خوليا. رامون هرچه نباشد،‌ عاشق پيشه اي ماهر است كه بي ديني هيچ ربطي به آن ندارد. و لذت آن را خوب مي چشد. ولي حتي زماني كه خوليا را در بر دارد و همراه با تو آينده اي روشن را مي تواند براي خود متصور شود‌،‌هنوز هم مي خواهد كه زندگي اش را پايان دهد. او مرگ را از عشقش هم بيشتر دوست دارد.

رامون در جايي از فيلم به روزا مي گويد :‌كسي من را واقعا دوست دارد كه زندگي ام را تمام كند‌(‌نقل به مضمون)
و در پايان روزا عشقش را به رامون ثابت مي كند. رامون عاشقانه مرگ را دوست دارد نه زندگي را ! اين براي ما بار معنايي خوبي ندارد! منظورم براي ما كه مي خواهيم ْخر هر فيلمي بندگان خدا را به راه راست دعوت كنيم. ‌متوجه هستيد كه؟

در جاي اشاره كرده ايد كه رامون لذت هاي فرا وجودي را درك نمي كند و فقط آلام و دردهايش را متوجه مي شود. پرواز رامون از پنجره را به خاطر بياوريد . و دوباره همان عشقش را به خوليا. بوي موهاي خوليا براي رامون دنيايي ارزش دارد. اينكه به او بگويد چطور دلش مي خواهد او را لمس كند. ... رامون قادر به لمس كردن نيست اما با تمام وجودش مي داند لمس خوليا چه حسي دارد.

كارگردان در سكانس گفتگوي كشيش با رامون به روشني به ما مي فهماند كه طرف كيست. اگر فيلم را بدون دوبله ببينيد،‌در پايان سكانس تنها لقبي كه براي كشيش پيدا مي كنيد احمق است!

آمنابار در همه فيلم هاي گذشته خود به نحوي با مضمون مرگ كلنجار رفته ،‌از دو فيلم كوتاهش بگيريد تا tesis و Open your Eyes‌ و The Others . و در درياي درون اين كلنجار مضمون اصلي فيلم است. آمنابار نگرش مثبتي به زندگي ندارد. اين را فيلم ها و فيلم نامه هاي تحسين برانگيزش مي گويند.

7 . فرموده ايد:‌بی شک به تصویر کشیدن روح الهی حاکم و جاری بر طبیعت و وجود که ناخودآگاه به نشان دادن سرنوشت سیاه و تاریک طبیعت و انسان بدون اعتقاد به خدا و متافیزیک منتهی می شود، می تواند یک مفهوم از سینمای دینی باشد.

براي امثال رامون،‌مرگ به معناي روشنايي است. مرگ ماهيتي است كه از آن بهتر و بالاتر وجود ندارد. اين چيزي است كه شما دوستان معنا گرا متوجه آن نمي شويد.!

درياي درون فيلمي درباره اختيار نيست. يا لااقل پيام نخستش اين نيست. درياي درون فيلمي در ستايش مرگ است.

يك چيز ديگر..... تو را به خدا سعي نكنيد هر فيلمي را معني گرا نشان دهيد. (‌ حالم از اين اسم مسخره و تركيب بي معني به هم مي خورد)‌. و بعد سعي كنيد بگرديد در imdb يا هر مرجع سينمايي بيم المللي ديگر،‌تا مطمئن شويد اين ژانر وجود ندارد. معني گرا يعني همان فيلمهاي داخلي كه مي سازيم و به دو زار هم نمي ارزد. پيرمرد و قفس و تار و زن مسيحي و اين حرف ها! همان فيلم هايي كه نه بيننده مي بيند نه منتقد مي پسندد . فقط به درد نگاتيو حرام كردن مي خورد.

مقصر اصبي صدا و سيماست كه فيلم هايي را پخش مي كند كه اكثرشان،‌گره هاي داستاني اي دارند كه قابل پخش نيستند. با آن همه سانسور و عوض كردن ديالوگ ها مي شود دزدان دريايي كاراييب را هم معني گرا كرد.! هنوز آن شوخی پخش سینما پارادیزو را فراموش نکرده ام!

يك چيز ديگر .... يكي از لذت بخش ترين لحظات فيلم جايي است كه روزا از ايستگاه راديويي آهنگي را براي رامون پخش مي كند. آهنگي به نام Negra Sombra . و صدا و سيما در حركتي ارزشي آن را پخش نمي كند و به جايش تكه اي از موزيك فيلم را مي گذارد. باور كنيد براي لذت بردن از يك فيلم ،‌ تمام عناصر فيلم لازمند.

انبردست خدمتتان هست؟

rezadelavar — Wed, 02 May 2007 15:46:18 GMT

باید قبول کرد برای یک مرده‌شور آن هم مرده‌شور شهری خیلی خیلی کوچک، بسیار کم پیش می‌آید که جنازه ولگردی را که شب توی سرما یخ زده است و هیچ کس و کاری ندارد را بشوید. این رخداد زمانی منحصر به فرد می‌شود که سه دندان طلای توی دهان سیاه جنازه یکباره برق بزند. آن هم چه برقی!

همه اینها را گفتم که بدانید اگر در یک شهر خیلی خیلی کوچک کسی را دیدید که در به در به دنبال انبر دستی یا هر چیزی شبیه آن می‌گشت - حالا می‌خواهد مرده شور باشد یا نه-، احتمال اینکه پای دندان طلایی وسط باشد هست. پا داشتن دندان و همینطور بحث درباره احتمال رویت یک مرده‌شور دونده فقط بحث را به بیراهه می‌کشاند. از ما گفتن!

بخار

rezadelavar — Fri, 06 Apr 2007 18:10:18 GMT

"چه کار کردی؟ چه کار کردی مادرقحبه؟ چه کار کردی؟"

نگاه کرد به کیسه پلاستیکی سیاه توی دستم که داشت خون می‌چکید ازش روی دستهایم و شاید زمین هم. هنوز گرم بود بخار بلند می شد از تویش.

"گفتم یک کاری کن فقط ادب شود که حساب کار دستش بیاید حرامزاده. دیگر هر روز صبح این کارگرهای بدبخت نیایند پیشمان بگویند با ما راه نیامده... با ما گران حساب می‌کند. چه کار کردی مادر قحبه؟ فکر کردی من جوابش را می‌دهم؟ "

کیسه را پرت کردم جلویش. گره‌اش باز شد. پستان چروکیده‌اش افتاد بیرون. فقط یکیشان.

سیگارم را آتش زدم کیف کردم از دود و بخار دهانم که با هم بیرون می‌آمدند.

آمدم بیرون.

مادر قحبه هم خودتی و هفت جد و آبادت.

rezadelavar — Sun, 04 Mar 2007 20:44:48 GMT

فقط برای اینکه یادم باشد اردشیر. برای اینکه به خودم تذکر داده باشم که یادم نمی رود. همین. تو را نه ! خودم را.

اردشیر افشین راد. اردشیر افشین راد. اردشیر افشین راد

انتخاب

rezadelavar — Thu, 04 Jan 2007 14:43:18 GMT

مقاله ای برای سایت انتخاب نوشتم که منتشر شد. نگاهی بیندازید.

""نگاهی روان شناسانه به میل تماشای صحنه مرگ دیکتاتور""

خون چاقو قتل میت یا همان من زرد هستم!

rezadelavar — Thu, 28 Dec 2006 02:47:18 GMT

تقدیم به همه خوانندگانی که اینجا را برای چند تا چاقو و دشنه و خون و جسد و صحنه های آمیزش جنسی می خوانند و اصلا توی باغ نیستند که منظور من بدبخت از اینهایی که می نویسم چیست! تقدیم به همه دوست داران وجود آدم کشی در داستان! تقدیم به همه دوستان مریضی که از خواندن داستان های من تحریک می شوند. به همه دوستانی که با خواندن نوشته های این حقیر احساس می کنند داستان جنایی مجله خانواده یا صفحه حوادث روزنامه ها را دارند ورق می زنند. تقدیم به تمام کسانی که علاقه دارند آدم خودش را به بدترین شکل ممکن تکرار کند. تقدیم به شما دوست عزیز که توانایی تبدیل شدن به یک قاتل زنجیره ای را داری! تقدیم به خودم:

داستانی که می خوانید به شدت خشن است. خواندن این داستان به دوستان زیر 18 سال و کسانی که از امراض قلبی رنج می برند توصیه نمی شود.

دختر خواباند توی گوش پسر. پسر دستش را پس کشید. دختر در ماشین را باز کرد گفت: کثافت خر!

تمنا می کنم به جای خواندن مزخرفات این بنده و نوشتن کامنت های صد تا یک غاز مجله خانواده بخوانید! تلاش بخوانید. از اینهایی که عکس شهلا رویش است! باور کنید من هم مثل خودتان هستم! یکی دیگر از آن کامنت های قشنگتان بنویسید خودم شما را به قتل خواهم رساند!

با ارادت Reza the Ripper

پینوشت: نظرخواهی را هم نمی بندم!

Annie Hall

rezadelavar — Thu, 14 Dec 2006 02:03:18 GMT

And I thought of that old joke, you know, this
this-this guy goes to a psychiatrist and
says, "Doc, uh, my brother's crazy. He
thinks he's a chicken." And, uh, the
doctor says, "Well, why don't you turn
him in?" And the guy says, "I would, but
I need the eggs." Well, I guess that's
pretty much how how I feel about
relationships. You know, they're totally
irrational and crazy and absurd and ...
but, uh, I guess we keep goin' through it
because, uh, most of us need the eggs.

      Annie Hall - Woody Allen

یک: قهوه ای..... دو:قهوه ای..... سه:قهوه ای

rezadelavar — Sun, 08 Oct 2006 22:03:18 GMT

"بخشی از وجود همه ما هست که خشونت را دوست دارد. خیلی هم دوست دارد."

رضا دلاور یا شاید Marquis de Sade

- یک بار گفتم خدمتتان. چون توی رستوران نگاهم نکرد کشتمش. باور کنید راست می‌گویم . تنفر همین جوری به وجود می‌آید دیگر. یک نفر را هرچقدر نگاه می‌کنی توی رستوران، محل سگت هم نمی‌گذارد. حالا به فرض هم که نشناشد آدم را. ولی می‌تواند حتی شده یک بار برگردد ببیند این آدم عوضی کیست که یک ساعت است زل زده عین سگ هار دارد براندازش می‌کند. باورتان نمی‌شود همین کافی باشد برای کشتنش؟

- خیر متنفر بودم ازش. همین بود دلیلش فقط.

- بعد از آنکه به هوش آمد یک چشمش را در آوردم یک طوری که خودش ببیند چشمش را. آدم کسی را که ازش متنفر است چجوری می کشد؟ خفه‌اش کردم.

- خیر یک چشم و پستان ها و پاهایش را نگه داشتم فقط.

- نخیر جند.. فاحشه هم نبود. مثل بقیه؟ کدام یکی را می‌گویید شما اصلا؟ این سیزدهمی بود دیگر.

- می‌خواهم یک چیزی اضافه کنید. موهایش هم قهوه‌ای بود.

- بقیه جسدش را توی اسید حل کردم.

- چهاردهمی فقط چون موهایش قهوه‌ای بود.

- آقا به سیزدهمی اضافه کن که ... چه می‌گویید شما ؟مودبانه‌اش چی می‌شود؟همان... چه می دانم... آلتش را هم نگه داشتم. خیلی قشنگ بود بی پدر آخر. بنویس اینها را هم که یک وقت نگویید دارم دروغ می‌گویم.